ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΤΩΝΕΝΑΣ

Από την «Πολιτική Διαπραγμάτευση» στον «Παραγωγικό Σχεδιασμό»

Διανύοντας τον έβδομο χρόνο μνημονικών πολιτικών, ατέρμονων διαπραγματεύσεων και τελικών πολιτικών συμβιβασμών, καταγράφεται για ακόμη μια φορά το οικονομικό αδιέξοδο για την βιωσιμότητα του χρέους αλλά και η οργή των πολιτών για τα χαμένα χρόνια θυσιών.

Η διατήρηση υψηλών δεικτών ανεργίας (24%), οι σχεδόν μηδενικοί ρυθμοί ανάπτυξης για το 2016, η εκτίναξη του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ( 175%) σε συνδυασμό με άλλα μεγέθη όπως το ιδιωτικό χρέος ( 240 δις, ή 137% ΑΕΠ), αποδεικνύουν ότι το κοκτέιλ της ύφεσης είναι τοξικό για την ελληνική οικονομία.

Εύλογα προκύπτει το ερώτημα. Τι πηγαίνει λάθος, όλα αυτά τα χρόνια;, καθώς εθνική κυβέρνηση και δανειστές έχουν ένα κοινό σκοπό. Την αποπληρωμή του χρέους και το τερματισμό της ύφεσης. Οφείλουμε να υπενθυμίσουμε, ότι η βελτίωση των μακροοικονομικών δεικτών ( λχ ΑΕΠ, μείωση ανεργίας, βελτίωση ισοζυγίου συναλλαγών κοκ), δεν επιτυγχάνεται από την μια μέρα στην άλλη, χρειάζεται ο σωστός οικονομικός προγραμματισμός και στην συνέχεια η ορθή υλοποίηση του σε βάθος μερικών ετών. Έτσι λοιπόν όπως τα κράτη δεν πτωχεύουν από την μια μέρα στην άλλη, αντίστοιχα και μια βιώσιμη ανάπτυξη δεν κτίζεται μέσα σε ένα χρόνο.

Είναι πλέον κατανοητό από όλους, ότι η πτώχευση του ελληνικού κράτους, ανέσυρε στην επιφάνεια γνωστές παθογένειες της ελληνική κοινωνίας και οικονομίας, οι οποίες καλύπτονταν, όλα αυτά τα χρόνια, κάτω από τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Η κρίση, μεταξύ των πολλών κακών, αποτελούσε μια ευκαιρία για την ανασύνταξη δυνάμεων και σκέψεων.

Η ικανή συνθήκη για μια βιώσιμη ανάπτυξη, είναι ο σωστός οικονομικός σχεδιασμός σε βάθος χρόνου, ενώ αναγκαία συνθήκη, αποτελεί η αμοιβαία εμπιστοσύνη, μεταξύ Κυβέρνησης –Δανειστών. Δυστυχώς όμως, αντί μια γόνιμης συνεργασίας, καταγράφεται μια πολεμική αναμέτρηση, καχυποψίας και υπονόμευσης με αποκορύφωμα την ανάδυση στην δημόσια συζήτηση προσωπικών φράσεων του βιόκοσμου ( λχ προσωπικές επιθέσεις κατά ευρωπαίων πολιτικών, υποκλοπές τηλεφωνημάτων κοκ). Αποτέλεσμα όλων αυτών μια τεχνική σύρραξη μεταξύ Κυβέρνησης, ΔΝΤ, και ευρωπαίων εταιρών.

Σίγουρα ο Πολ Τομσεν, του 2009, δεν είναι ο αντίστοιχος Εδουάρδος Λω, του 1893, ( είχε αναλάβει ανάλογο ρόλο μετά το ‘δυστυχώς πτωχεύσαμε’ του Χαρ Τρικουπη). Αλλά και η ελληνική κυβέρνηση πυροδότησε μια σειρά καχυποψιών, μέσω των μονομερών ενεργειών ( λχ διανομή 650εκ σε συνταξιούχους) διαμορφώνοντας ένα παιχνίδι εξουσιαστικών σχέσεων χωρίς νόημα και περιεxόμενο.

Το ενδεικτικό του κλίματος, αποκαλύπτεται από την χρήση των επιθετικών προσδιορισμών των συναντήσεων. Συνήθως, αυτές, χαρακτηρίζονται ως «συνομιλίες» ή «διαπραγματεύσεις» των μερών, αλλά πότε ως «συνεργασία μερών» οι οποίες συνήθως καταλήγουν σε ένα «έντιμο συμβιβασμό», ή στην αναζήτηση «πολιτικής λύσης» αλλά ποτέ στην « συν-διαμόρφωση ενός μακροπρόθεσμου παραγωγικού προγράμματος».

Στο κλίμα αυτό, η ελληνική αντιπροσωπεία, προτάσσει στο πεδίο του οικονομικού σχεδιασμού, με μια σειρά εξαγγελιών περί ελάχιστον παραχωρήσεων, αντανακλώντας όχι ανάγκες και δεδομένα της εθνικής παραγωγικής οικονομίας, αλλά περισσότερο στοιχεία εκλογικής πελατείας( λχ αφορολόγητο), συγκεκριμένων ομάδων. Πρόκειται για μια ατζέντα υποδεέστερης των πραγματικών συνθηκών, η οποία δεν συμβάλει στην ανασύνταξη των παραγωγικών δυνάμεων προς μια βιώσιμη ανάπτυξη.

Αντίστοιχα, οι δανειστές (ονομαζόμενοι θεσμοί, ή τρόικα) υποψιασμένοι, απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση, περί έλλειψη βούληση για μεταρρυθμίσεις και εφαρμογής των συμφωνηθέντων, επιβάλει μια σειρά οικονομικών μέτρων με κυρίαρχο στόχο την διασφάλιση επιστροφής των χρημάτων τους ( λχ απαίτηση για υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα).

Αμφότερα λοιπόν τα μέρη δανειστές- δανειζόμενοι εγκλωβισμένοι στην δίνη άγονων εξουσιαστικών σχέσεων, απαξιώνουν την διαμόρφωση ενός οικονομικού προγράμματος παραγωγικής ανασυγκρότησης, Είναι ενδεικτικό ότι από την ατζέντα «συζητήσεων» απουσιάζουν οι ουσιαστικές θεματικές όπως προσέκλυση επενδύσεων, καταπολέμηση φοροδιαφυγής, παραγωγική κατεύθυνση της χώρας, αξιοποίηση πλεονεκτημάτων στον τουρισμό, πολιτισμό, ανασύνταξη αγροτικού τομέα, κοκ. Αποτέλεσμα η κατάληξη, σε διαπραγματεύσεις «μέτρων» ( φόροι, περικοπές συντάξεων) και «αντίμετρων» (αριθμός συσσιτίων, αφορολόγητο) και το αρνητικότερο όλων το χάσιμο του χρόνου.

Ικανή και αναγκαία συνθήκη για την βιώσιμη ανάπτυξη, είναι ο απεγκλωβισμός των μερών με διερεύνηση των συμμετεχόντων από τις παραγωγικές δυνάμεις ( λχ. ΣΕΒ, , ΣΕΤΕ, ΕΣΕΕ, κοκ) και την συνεργασία για το σχεδιασμό ενός οικονομικού προγράμματος, “μίγμα οικονομικής, πολιτικής”. Η υλοποίηση του οποίου, σε βάθος πενταετίας, θα επιφέρει την βελτίωση των μακροοικονομικών μεγεθών ( λχ ρυθμοί ανάπτυξης ΑΕΠ, προσέλκυση επενδύσεων κοκ) εξασφαλίζοντας μέσα από την βιώσιμη ανάπτυξη, την δημιουργία θέσεων εργασίας αλλά και την αποπληρωμή των πιστωτών.

Related Posts

Από την «Πολιτική Διαπραγμάτευση» στον «Παραγωγικό Σχεδιασμό»

Διανύοντας τον έβδομο χρόνο μνημονικών πολιτικών, ατέρμονων διαπραγματεύσεων και τελικών πολιτικών συμβιβασμών, καταγράφεται για ακόμη μια…