ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΤΣΑΝΤΩΝΗΣ

Προτάσεις επανεκκίνησης

 

Η χώρα φαίνεται πως γυρίζει «από τη βόλτα στην άβυσσο».

Αυτό συνέβη με «λίγη βοήθεια και από τους φίλους μας» της Ε.Ε.  αλλά και με πολύ μεγάλο κοινωνικό κόστος, που δεν έχει ακόμα δυστυχώς καταβληθεί ολόκληρο και το οποίο ενδεχομένως να μπορούσε να ήταν και αισθητά μικρότερο. Υπάρχει όμως η βάσιμη ελπίδα ότι στο τέλος του έτους που διανύουμε οι λόγοι να είμαστε αισιόδοξοι για το μέλλον θα είναι σαφώς περισσότεροι από τους λόγους για να είμαστε απαισιόδοξοι.

Αρκεί βέβαια , να φτάσουμε χωρίς «ατυχήματα» μέχρις εκεί. Δηλαδή αρκεί να προβλέψουμε τις  κακοτοπιές (και  αυτό είναι κάτι που πρέπει να προσέξουν και οι ευρωπαίοι εταίροι μας) που μπορεί να μας εκτροχιάσουν καταρχήν πολιτικά, κατόπιν κοινωνικά και τέλος οικονομικά.

Αυτή η πρόβλεψη σημαίνει κυρίως να διαμορφωθεί ένα , παράπλευρο προς το μνημόνιο, σχέδιο κινήσεων ώστε να μπορέσει να πάρει ανάσες η ελληνική οικονομία.

Αλλά πιο σημαντικό και ίσως πιο επείγον είναι να υπάρξουν πρόνοιες ώστε να συντηρηθούν και να ενισχυθούν οι « σπίθες της ανάκαμψης».

Είναι αναμφισβήτητο διεθνώς το γεγονός ότι μία πραγματικά αναπτυσσόμενη οικονομία είναι αυτή όπου η είσοδος και η ανάπτυξη νέων εταιριών παίζουν κινητήριο ρόλο. Σήμερα το 50% των καινοτομιών στις ΗΠΑ προέρχεται από εταιρίες που έχουν το πολύ  δέκα χρόνια ζωής ενώ στην Ευρώπη το 90% των καινοτομιών προέρχεται από επιχειρήσεις που έχουν ιδρυθεί εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία.

Αυτό έχει άμεσες κοινωνικές συνέπειες. Οι εταιρίες στις ΗΠΑ προσλαμβάνουν ταχύτερα, περισσότερο κόσμο και έλκουν ευφυΐες από το εξωτερικό (μετανάστευση εγκεφάλων) σε πιο εξειδικευμένους τομείς. Επίσης στην Ευρώπη , οι μικρές επιχειρήσεις επενδύουν πολύ λιγότερο από αυτές των ΗΠΑ, με κυριότερο εμπόδιο τους πιστωτικούς περιορισμούς παρά τους νομοθετικούς περιορισμούς(ας μη συζητάμε για τη χώρα μας…).

Για να παρακαμφθεί το εμπόδιο της πίστωσης, ένα έξυπνα παρεμβατικό Κράτος θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τρία εργαλεία:

  • Τη θεσμοθέτηση ενός είδους Small Business Act, δηλαδή δημιουργίας ενός στρατηγικού πλαισίου ανάπτυξης των καινοτόμων μικρομεσαίων επιχειρήσεων, διασφαλίζοντας τους ένα σταθερό μερίδιο των δημόσιων συμβάσεων.

Θα μπορούσε επίσης η Πολιτεία, στα ίδια πλαίσια, να παρέμβει στους πιστωτικούς όρους μεταξύ επιχειρήσεων αλλά και στη σχέση τους με το κράτος  κυρίως στο θέμα των προθεσμιών πληρωμής.

  • Την καθιέρωση μίας «πίστωσης φόρου για ερευνητικούς σκοπούς», που θα απαλλάσσει από φόρους ένα μέρος των δαπανών των επιχειρήσεων που γίνονται για σκοπούς έρευνας και καινοτομίας , γεγονός που θα διευκόλυνε την έναρξη νέων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων.
  • Τη σύσταση ενός πιστωτικού φορέα Ανάπτυξης (ενδεχομένως μία Τράπεζα Υποστήριξης της Ανάπτυξης) που θα έχει ως στόχο να βοηθά τις επιχειρήσεις να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες ανάπτυξης που σήμερα εμπεριέχουν σημαντικό ρίσκο.

Τα παραπάνω θα πρέπει να συνδυαστούν με ένα φορολογικό σύστημα που θα επιβραβεύει την καινοτομία και δεν θα την ποινικοποιεί και επίσης θα πρέπει να νοηθούν στα πλαίσια ενός επανασχεδιασμού του ελληνικού πιστωτικού συστήματος, που εκτός από την (ορθή)  δημιουργία πιο ισχυρών τραπεζικών φορέων, θα αφήνει χώρο και για μικρές, τοπικές Τράπεζες που θα στέργουν μικρά αλλά πολύ χρήσιμα προγράμματα υποστήριξης των κατά τόπους μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

Προφανώς, και άλλες, καλύτερες ιδέες επανεκκίνησης της ταλαιπωρημένης οικονομίας μας θα μπορούσαν να προστεθούν σε έναν ειδικό διάλογο για το θέμα. Αυτό που δεν μπορεί να αφαιρεθεί πάντως είναι η ανάγκη  να προλάβουμε να σχεδιάσουμε και κάτι άλλο πέραν του ασφυκτικού μνημονίου, να τοποθετηθεί επιτέλους κάπου ο βατήρας της επανεκκίνησης, για να μην εξαντληθούμε στους ατελείωτους γύρους σε ένα στάδιο γεμάτο αγριεμένο πλήθος…

 

Related Posts

SONY DSC

Από τη μη-πολιτική στο εθνικό σχέδιο

Βρισκόμαστε  ήδη στον όγδοο χρόνο της ύφεσης.  Η χώρα μετρά μοναδικές στα παγκόσμια χρονικά απώλειες. Ανεργία…