ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΥΣΟΓΟΝΟΣ

Χρειαζόμαστε ένα άλλο πολιτικό σύστημα

Η χθεσινή συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, ανέδειξε για μια ακόμη φορά τις παθογένειες του κυβερνώντος κόμματος, οι οποίες χαρακτηρίζουν και γενικότερα το πολιτικό σύστημα μας. Η συνεδρίαση αυτή δεν έγινε προκειμένου το συλλογικό τούτο όργανο να διαβουλευθεί και να αποφασίσει τη στάση του σε ένα ή περισσότερα συγκεκριμένα ζητήματα, όπου ενδεχομένως θα υπήρχαν διαφορετικές απόψεις μεταξύ των μελών του. Η συνεδρίαση έγινε, όπως είναι εθιμικά καθιερωμένο άλλωστε, προκειμένου ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ να εκφωνήσει έναν μονόλογο, ασφαλής και απρόσβλητος από δύσκολες ερωτήσεις ή αντίθετες πολιτικές τοποθετήσεις, μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες και σε ένα ακροατήριο χειροκροτητών. Στη συνέχεια οι κάμερες απομακρύνθηκαν και οι χειροκροτητές (δηλ. οι βουλευτές) επιδόθηκαν σε πεντάωρη αμοιβαία ψυχοθεραπεία, προκειμένου να πείσουν εαυτούς και αλλήλους ότι διαδραματίζουν κάποιο πολιτικό ρόλο, πέρα από το χειροκρότημα και την πειθήνια συμμόρφωση σε μια κομματική «γραμμή» που (προ)καθορίζεται ερήμην τους.

Επί της ουσίας εξάλλου, ο λόγος του Αλέξη Τσίπρα συνίστατο σε μια δριμύτατη επίθεση κατά της αξιωματικής αντιπολίτευσης και του αρχηγού της. Το ίδιο ακριβώς, δηλ. η δαιμονοποίηση του πολιτικού αντιπάλου, αποτελεί βέβαια την πεμπτουσία και του αντιπολιτευτικού λόγου της «Νέας Δημοκρατίας» και όχι μόνο. Πρόκειται δηλαδή για ένα απολίτικο παίγνιο εντυπωσιασμού, όπου απουσιάζει κάθε προσπάθεια σοβαρής προσέγγισης των μεγάλων και μικρών προβλημάτων της χώρας και, κυρίως, κάθε πρωτότυπη και δημιουργική πρόταση αντιμετώπισης των προβλημάτων αυτών. Και τούτο διότι ο πραγματικός στόχος των κομμάτων εξουσίας και των αρχηγών τους δεν είναι να επιλύσουν τα προβλήματα, αλλά να διατηρήσουν ή να καταλάβουν την εξουσία, προκειμένου να διανέμουν πολιτικές προσόδους και προσωπικές εξυπηρετήσεις στα στελέχη και τους φίλους τους με διάφορους τρόπους. Στο πλαίσιο αυτό οι κατά κυριολεξία πολιτικές προτάσεις σκόπιμα παραλείπονται, επειδή η δημόσια παρουσίαση και συζήτησή τους μπορεί να συνεπάγεται πολιτικό κόστος, το οποίο κανείς δεν θέλει να επωμισθεί.

Με άλλες λέξεις, ο λεγόμενος «δημόσιος βίος» στη χώρα μας εξαντλείται σε μια -σε μεγάλο βαθμό- ανούσια αντιπαράθεση πελατειακών πυραμίδων χωρίς παραγωγή κατά κυριολεξία πολιτικής. Και όμως αυτό ακριβώς είναι που χρειάζεται ο τόπος, αν θέλουμε να επιβιώσει μακροπρόθεσμα ο ελληνισμός στη φυσική του κοιτίδα. Χρειαζόμαστε σοβαρό αναπτυξιακό σχεδιασμό, μέσα από έναν διάλογο ουσίας μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων του συνταγματικού τόξου και των παραγωγικών φορέων, προκειμένου να ανατάξουμε την παραπαίουσα εθνική μας οικονομία και να ανακτήσουμε ένα βιώσιμο επίπεδο απασχόλησης. Χρειαζόμαστε συστηματική αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας και της φυγής των νέων στο εξωτερικό, μέσα από στοχευμένες και μακροπρόθεσμες παρεμβάσεις, ώστε να αντιστραφεί η πληθυσμιακή μας συρρίκνωση. Χρειαζόμαστε, με λίγα λόγια, ένα άλλο πολιτικό σύστημα και έναν άλλο πολιτικό πολιτισμό.

Πηγή : http://politik.gr/%cf%87%cf%81%ce%b5%ce%b9%ce%b1%ce%b6%cf%8c%ce%bc%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5-%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%bf-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%83%cf%8d%cf%83%cf%84%ce%b7/

Related Posts

Portrait of Kostas CHRYSOGONOS at the EP in Brussels

Κάτι άλλο χρειάζεται..

            Το σύμφωνο πολιτικής συμβίωσης μεταξύ των δύο γόνων των δύο εμβληματικών δυναστειών της λεγόμενης «δημοκρατικής»…