ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΥΣΟΓΟΝΟΣ

Η βεβήλωση του Μνημείου του Ολοκαυτώματος

Το εντυπωσιακό συλλαλητήριο της Κυριακής 21 Ιανουαρίου 2018 στη Θεσσαλονίκη κατέδειξε για μια ακόμη φορά, με βιωματικό τρόπο, τη βούληση του ελληνικού λαού να υπερασπισθεί την εδαφική μας ακεραιότητα και την ιστορική μας κληρονομιά.

Όπως έχει συμβεί όμως και σε άλλες περιπτώσεις μαζικών συγκεντρώσεων, έτσι και αυτή τη φορά υπήρξαν δυστυχώς έκτροπα από μια μικρή ομάδα ταραξιών, τα οποία όχι μόνο θα πρέπει να τύχουν φραστικής καταδίκης, αλλά και να αποτελέσουν αντικείμενο εμπεριστατωμένης αστυνομικής έρευνας, ώστε να βρεθούν και να τιμωρηθούν οι ένοχοι. Το πιο αποτρόπαιο από αυτά τα έκτροπα ήταν η βεβήλωση του μνημείου του Εβραϊκού Ολοκαυτώματος στην Πλατεία Ελευθερίας από νεοναζιστές, λίγες μόλις ημέρες πριν από την 27η Ιανουαρίου, δηλ. τη Διεθνή Ημέρα μνήμης για τα θύματα του Εβραϊκού Ολοκαυτώματος από το ναζιστικό καθεστώς κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, σύμφωνα με την από 2.11.2005 απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.

Το λιτό αυτό μνημείο βρίσκεται εκεί για να θυμίζει τη ναζιστική φρίκη, στο σημείο όπου τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής βασάνισαν μαζικά χιλιάδες εβραϊκού θρησκεύματος πολίτες της Θεσσαλονίκης, τον Ιούλιο του 1942, ως προοίμιο της μεταγενέστερης εξόντωσής τους στο στρατόπεδο του Άουσβιτς. Η ελληνική πολιτεία θα όφειλε όχι μόνο να προστατεύει αποτελεσματικότερα το συγκεκριμένο μνημείο, αλλά και να αναδείξει με κάθε τρόπο, σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από ότι έγινε έως σήμερα, τις μνήμες του ακμάζοντος κάποτε εβραϊσμού της Θεσσαλονίκης. Θα έπρεπε να έχει ήδη ανεγερθεί ένα Μουσείο Ολοκαυτώματος, κάτι που μόλις τώρα σχεδιάζεται, να έχει ήδη αποκατασταθεί στο μέτρο του δυνατού το παλιό εβραϊκό νεκροταφείο στους ελεύθερους χώρους πρασίνου του Α.Π.Θ. και να έχουν γίνει γενικότερα όλες οι εφικτές παρεμβάσεις για την προβολή της εβραϊκής παρουσίας επί αιώνες στη Θεσσαλονίκη.

Όλα αυτά, αν υλοποιηθούν έστω και τώρα, θα δώσουν ισχυρή ώθηση στον τουρισμό (τόσο από το Ισραήλ, όσο και από τις Ηνωμένες Πολιτείες όπου το 2% του πληθυσμού είναι Εβραίοι) και άρα και στην οικονομία της δεύτερης μεγαλύτερης ελληνικής πόλης. Πέρα όμως από την υλική πλευρά του ζητήματος, το ελληνικό κράτος θα εκπληρώσει έτσι στο ακέραιο το δικό του ηθικό καθήκον απέναντι στους εκατοντάδες εβραϊκού θρησκεύματος Έλληνες στρατιωτικούς, οι οποίοι έπεσαν υπερασπιζόμενοι το ελληνικό έδαφος το 1940-41 (όπως ο ήρωας συνταγματάρχης Μαρδοχαίος Φριζής και πολλοί άλλοι). Εφόσον διεκδικούμε από τους άλλους, στην  προκειμένη περίπτωση από την κυβέρνηση των Σκοπίων, σεβασμό απέναντι στην ιστορική μας κληρονομιά, πρέπει πρώτοι εμείς οι ίδιοι να αποδεικνύουμε στην πράξη τον σεβασμό αυτόν.

Related Posts

Κάτι άλλο χρειάζεται..

            Το σύμφωνο πολιτικής συμβίωσης μεταξύ των δύο γόνων των δύο εμβληματικών δυναστειών της λεγόμενης «δημοκρατικής»…